Welke waterstanden, wind en golfslag kunnen onze primaire dijken langs de zuidelijke randmeren en Eem aan? Eens in de vijf jaar wordt dat opnieuw gemeten. In 2006 heeft in dijkringgebied 45 langs de zuidelijke randmeren en Eem weer zo'n vijfjaarlijkse veiligheidstoetsing plaatsgevonden . Hieruit bleek dat onze dijken een combinatie van waterstanden, wind en golfslag moeten kunnen weerstaan die 1/1250e keer per jaar kan voorkomen. Dat is 0,08% en 6% op een mensenleven van 75 jaar. Het bleek dat 24 kilometer dijk in ons gebied niet voldoet aan die wettelijke normering.
De kans dat zulke condities zich voordoen, lijkt klein, maar is wel degelijk aanwezig. Als er een krachtige noordwestenwind staat, stuwt deze het water uit het Markermeer, de randmeren en Eem op. De wind zorgt voor hogere waterstanden en veroorzaakt golven. Naarmate de wind harder waait en over grotere afstanden, nemen de waterstand en golfslag toe. Met name de kracht van de golven wordt onderschat. Hoe langer een golf, hoe meer energie hij heeft en hoe harder hij dus op de dijk slaat. In extreme situaties, zoals bijvoorbeeld een februaristorm, kan de druk op de dijken zo hoog worden, dat de dijken kunnen bezwijken en het achterliggende land overstroomt. In Eemdijk en Spakenburg kan het water wel anderhalve meter hoger komen te staan, in Amersfoort wel twee meter hoger. Hieronder kunt u in een simulatie zien wat de mogelijke gevolgen kunnen zijn van een dergelijke dijkdoorbraak.
Start simulatie doorbraak Westdijk
